Πόσο σοβαρά θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη την γνώμη των άλλων για εμάς;

38

Όλοι κρινόμαστε σε τούτο τον κόσμο. Όπως και να ζούμε, θα δεχτούμε σχόλια των άλλων,  είτε άμεσα, είτε “πίσω από την πλάτη μας”. Θα δεχτούμε τόσο καλοπροαίρετα σχόλια, όσο  και πικρόχολα. Κάποιοι θα μας κρίνουν με κίνητρο την αγάπη τους, ενώ άλλοι με κίνητρο το φθόνο τους. Το θέμα όμως είναι σε κάθε περίπτωση, το πώς εμείς διαχειριζόμαστε αυτές τις κριτικές.

Είναι γεγονός ότι δεν αρέσουμε όλους. Φυσικά ούτε μας αρέσουν και όλοι. Ο καθένας έχει τα προσωπικά του γούστα. Άλλη μουσική ακούω εγώ, άλλη ένας άλλος.  Άλλα φαγητά αρέσουν σε εμένα,  αλλά σε έναν άλλον. Άλλη κοπέλα με θέλγει εμένα, άλλη έναν άλλον. Άλλες πολιτικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις έχω εγώ, άλλες ένας άλλος. Σε ζητήματα λοιπόν προσωπικών προτιμήσεων δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει το “μου αρέσει” και το “δεν μου αρέσει”.

Κατά τα άλλα ένα  μεγάλο λάθος που κάνουμε πολλοί, είναι ότι βασιζόμαστε συναισθηματικά στη κριτική των άλλων. Η συναισθηματική μας κατάσταση εξαρτάται από τα σχόλια που δεχόμαστε είτε από γνωστούς μας, είτε από αγνώστους.

Την κριτική των άλλων βεβαία θα πρέπει να την ακούμε σε πρώτη φάση. Έπειτα να τη φιλτράρουμε  και από κει και πέρα, θα πρέπει να αποφασίσουμε το αν θα τη “πετάξουμε” στον κάλαθο των αχρήστων ή όχι.

Όποιος βασίζει την ψυχική του κατάσταση στη γνώμη των άλλων λοιπόν, σπάνια είναι ήρεμος. Ένας τέτοιος άνθρωπος ανησυχεί για το τι πιστεύουν για το σώμα του ή το ντύσιμό του. Ανησυχεί,  μανιωδώς μήπως τυχόν τον κοροϊδέψουν ή τον σχολιάσουν αρνητικά οι άλλοι. Μάλιστα όταν επαινείται από κάποιους “ζει στον έβδομο ουρανό”, ενώ όταν κατακρίνεται, πικραίνεται και  “πέφτει στα τάρταρα”.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΔΩ

Πόσο σοβαρά θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη την γνώμη των άλλων για εμάς;

Και τελικά τι καταφέρνει; Να σαμποτάρει τον ίδιο του τον εαυτό, αφού εξαρτάται η διάθεσή του από εξωτερικά ερεθίσματα. Στην ουσία παραδίδει τη σκυτάλη της ζωής του στους άλλους. Τους αφήνει να ελέγχουν τα συναισθήματά του. Επιτρέπει ένα επινόημα της φαντασίας κάποιου άλλου για τον ίδιο να καθορίσει το πώς θα ζει.

«Διψά» τόσο για έγκριση από τους άλλους που όταν δεν την βρίσκει, λυσσομανά. Κάπως έτσι, αρχίζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, για τις ικανότητές του. Όπου φυσάει ο άνεμος πάει, με άλλα λόγια. Ποσό αυτοσεβασμό, όμως, ενέχει αυτή η νοοτροπία;

Από την άλλη, όσοι διαρκώς κρίνουν αρνητικά τους άλλους μάλλον έχουν κάποια συμπλέγματα κατωτερότητας. Κάποια ανασφάλεια τους ωθεί να βγάζουν χολή τόσο τακτικά. Ίσως χώρισαν πρόσφατα ή απολύθηκαν από τη δουλειά τους ή απλά δεν αντέχουν τον εαυτό τους, και κάπου θέλουν να ξεσπάσουν. Καμιά φορά,  άλλωστε το να κρίνεις αρνητικά κάποιον σου δίνει μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας από εκείνον. Όμως,  η ψευδαίσθηση είναι ψευδαίσθηση.

Την γνώμη των άλλων δεν μπορούμε να την ελέγξουμε. Πάντα θα υπάρχουν άτομα που δεν θα μας συμπαθούν ή που θα διαφωνούν με τις απόψεις μας. Όμως, που είναι το κακό σε αυτό; Με όσους δεν έχουμε χημεία δεν θα κάνουμε παρέα, ενώ με όσους διαφωνούμε, μπορούμε να συμφωνήσουμε πολιτισμένα ότι διαφωνούμε.

Δείτε επίσης:  Ενας στους τρεις εργαζόμενους με μισθό κάτω από το όριο φτώχειας!

Πάντοτε κάποιες από τις κριτικές που δεχόμαστε είναι καλοπροαίρετες και άλλες όχι. Τις πρώτες θα πρέπει να τις επεξεργαζόμαστε. Ωστόσο ακόμα και μια καλοπροαίρετη κριτική δε σημαίνει αναγκαστικά ότι θα πρέπει να μας κάνει να αλλάξουμε πλεύση στη ζωή μας. Άλλο η πρόθεση του άλλου και άλλο το περιεχόμενο της κριτικής του. Οι πικρόχολες κριτικές από την άλλη, συνήθως προέρχονται από “πληγωμένα” μέσα τους άτομα. Αν είχαν υγιή σχέση με τον εαυτό τους πολύ απλά δεν θα έκαναν πικρόχολα σχόλια. Παρ’ όλα αυτά είναι πιθανό η κακοπροαίρετη κριτική τους να είναι έγκυρη. Αξίζει να το διερευνήσουμε προτού την απορρίψουμε εντελώς.

Οποιαδήποτε κριτική και αν δεχτούμε θα πρέπει να την αξιολογούμε με βάση δύο κριτήρια για το αν αξίζει τον κόπο να τη λάβουμε σοβαρά. Το πρώτο είναι αν ο ισχυρισμός του άλλου είναι αληθής και το δεύτερο είναι αν είναι χρήσιμος. Αν κάποιος μια κάνει μια εύστοχη και χρήσιμη κριτική, γιατί να μη τη λάβουμε σοβαρά υπόψη;

Πόσο σοβαρά θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη την γνώμη των άλλων για εμάς;
Στην τελική όμως πόσοι από αυτούς που μας κρίνουν, μας γνωρίζουν πραγματικά; Μπορεί ένας που γνωρίζει ελάχιστες πληροφορίες για τη ζωή μας , να εκφέρει άποψη για εμάς; Και αν εκφέρει τι αξία θα πρέπει να έχει για εμάς; Μάλλον μηδαμινή.

Σημασία συνεπώς δεν έχει η γνώμη των άλλων για εμάς. Σημασία έχει να ζούμε σύμφωνα με τις προσωπικές μας αξίες. Να ζούμε με βάση τι θεωρούμε εμείς σωστό, το τι θέλουμε και το τι πιστεύουμε. Να ζούμε με βάση τη προσωπική μας ατζέντα. Δεν έχουμε κανέναν άλλον ανάγκη να μας πει πως θα ζούμε. Δεν θα πρέπει να μας ενδιαφέρει καν το τι λένε οι άλλοι, όταν ζούμε με βάση το όραμά μας.

Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να έχουμε το θάρρος να εκφράζουμε τη γνώμη μας. Να μη διστάζουμε να την εκφράζουμε, υπό το φόβο της κριτικής των άλλων. Όλοι έχουμε τη προσωπική μας κοσμοθεωρία και είναι ωφέλιμο για διάφορους λόγους να την εκθέτουμε. Τόσο για λόγους ψυχοθεραπευτικούς, όσο και για λόγους αξιοπρέπειας. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να φιμώνει το ίδιο το άτομο τον εαυτό του.

Ποτέ δεν πρόκειται να ζήσουμε μια ονειρική ζωή αν βασιζόμαστε στις γνώμες των άλλων. Πρέπει να πορευόμαστε ακολουθώντας το δικό μας μονοπάτι. Να ζήσουμε μια ασυνήθιστη ζωή και όχι μια “νερόβραστη”.

Να εμπιστευόμαστε την πνευματική μας διαύγεια και αυτοπεποίθηση. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να νιώσουμε πλήρεις, όταν ζούμε όπως θέλουμε ανεξάρτητα από το τι λένε οι άλλοι.

Άλλωστε, η ζωή μας ανήκει σε εμάς και όχι σε εκείνους. Άρα, σημασία έχει η ικανοποίησή μας και όχι η δική τους.

* ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΕΔΩ *